नका सोडून जाऊ रंगमहाल....

(ऐरणीच्या देवा) गाण्याचा अँबियन्स.....
जयश्री गडकरांचा साधा अभिनय... आनंदघन म्हणजेच लताबाईंचं निखळ साधं संगीत... आणि या सगळ्या बरोबर साधी माणसं मधलं हे गाणं यादगार बनवलं ते गीतकार जगदीश खेबुडकरांच्या साध्या परंतू लक्षात राहिलेल्या शब्दांमुळे... ज्येष्ठ गीतकार जगदिश खेबुडकरांनी अर्थात नानांनी याच साधेपणाने या जगाचा निरोप घेतला...१० मे १९३२ साली हळदी या गावी जगदीश खेबुडकरांचा जन्म झाला.. पण त्यांचं मूळ गाव करवीर तालुक्यातलं खेबवडे....खेबुडकरांचे वडील शिक्षक मात्र त्यांचं मन विद्यार्थ्यांइतकंच रमायचं ते संगीतात...वडलांच्या भजनी मंडळाचा आणि लोकसंगीताचा खेबुडकरांच्या मनावर परिणाम झाला.. पण या साध्या माणसाच्या गीतलेखनाची सुरुवात मात्र तितकीशी साधी झाली नाही....१९४८ साली गांधीजींची हत्या झाल्यानंतर उसळलेल्या आगडोंबात खेबुडकरांचं घरंही आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडलं....आणि इथेच खेबुडकरांनी पहिली कविता लिहिली.."मानवते तु विधवा झाली"...यानंतर त्यांनीही शिक्षकी पेशा स्वीकारला...१९६० साल मात्र त्यांच्यासाठी महत्त्वाचं ठरलं कारण मला म्हणतात लवंगी मिरची...या त्यांच्या गाण्यानं धमाल उडवली....आणि इथूनच त्यांचा प्रवास सुरु झाला...आणि कथा, पटकथा, संवाद, नाट्यलेखन अशी सर्वांगानं त्यांची प्रतिभा सातत्याने बहरत राहिली. तब्बल 3500 कविता, 2500 चित्रपटगीतं, 25 कथा-पटकथा-संवाद, 50 लघुकथा, पाच नाटकं आणि चार मालिका असा त्यांच्या कर्तृत्वाचा आलेख आहे. आणि म्हणूनच त्यांना ग.दि माडगुळकरांचा वारसदार म्हणून संबोधलं जातं...चित्रपटांच्या झगमगाटात खेबुडकर त्यांच्या गीतांनी तेवत राहिले ते मंद प्रकाश ज्योतीप्रमाणे...देहाची तिजोरी भक्तीचाच ठेवा...अष्टविनायका तुझा महिमा कसा यासारखी देवाची आळवणी करणारी गीतं असो किंवा शुभंकरोती म्हणा सारखं लहानग्यांसाठीचं गाणं असो...खेबुडकरांनी भावगीत-भक्तिगीतांपासून, प्रेमगीत-मस्तीभऱ्या शृंगारगीतांपर्यंत गीतलेखनाचे सर्व प्रकार उत्तम प्रकारे हाताळले....अशा या प्रतिभावान गीतकाराला त्यांचे चाहते नका सोडून जाऊ रंगमहाल असं म्हणत असतानाच खेबूडकरांनी या भौतिक जगाचा पिंजरा तोडून आकाशी झेप घेतली....
नाना मज तुझी आठवण येते.....